Konuşamamanın verdiği sıkıntıyla kekemeleşmiş mahallenin çocukları, değersizleşen çağın çığırtkanlığına karşı bir araya gelmiştir.

Yenilgilerle başlayan hayatımız, yenilgilerle devam etmektedir. Yenilgilerimizi başarılarla süsleme gayreti içinde değiliz, biz biliyoruz ki “başarı fanidir, asıl olan vazgeçmemektir”.

İnsanı insan kılan bunalımlı olmasıdır. Yenilginin bize sunulan bir tercih olmasından sıyrılarak, kekemeçocuklar olarak bunalımı bile isteye seçtik. Bizi bunalımlı yapan saiklerin neliğinin bilincindeyiz. Bizim bunalımımız varoluşumuzla hesaplaşmaktır. Hesabımızı var oluşun belirleyicisi olduğunu sananlardan, çağdan görmektir.

“yazmak: uzun yürüyüşe başlamaktır” niyetiyle, soysuz ve keşmekeş bir zamanda uzun yürüyüşlere çıkmaya niyet ettik ve kendimizi, sıkıntılarıyla tercih edilen bir kekemeleşmeye vurduk.

Kavramlarımızı, sanatımızı, irfanımızı, dinimizi, kültürümüzü, siyasetimizi, gökyüzünü, öte dünyayı, şiiri, musikiyi, sessizliği, kasabamızı, mahallemizi, yerküreyi, zencileri, ötekileri, anamızı, çocuklarımızı, ağlamayı, âşık olmayı, tarihi yazılmayanların tarihini yazmayı seviyoruz. Kızdık ve yittik bize bunlar öğretilmedi diye.

devamı »